Belen Haber Ajansı

video linki :https://vcdn.ensonhaber.com/flv/flvideo/v/2026/01/05/sabiha-asfuroglu-abbasoglu-hatayda-depremden-sonraki-yeniden-ayaga-kalkma-surecini-anlatti_luak.mp4

Türkiye, tarihinin en büyük deprem felaketini 6 Şubat 2023'te yaşadı.

Kahramanmaraş merkezli 'asrın felaketi' 11 ilde yıkıma yol açtı.

Vatandaşlarını yalnız bırakmayan devlet, 6 Şubat depremlerinin ardından hızla bölgenin kalkındırılması için düğmeye bastı.

Bu kapsamda Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı koordinesinde asrın inşa seferberliği başladı.

455 BİN KONUT TAMAMLANDI

Deprem bölgesinde yürütülen 'asrın inşa seferberliği' ile 455 bin ev ve iş yerlerinin yapımı tamamlandı.

2025'in son haftasında Hatay'da Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın da katıldığı törenle hak sahiplerine konut ve iş yerleri teslim edildi.

Yıkımın en büyük olduğu illerin başında gelen Hatay'daki yeniden doğuş süreci devam ederken bölgede yaşanan trajedi ve umutla ayağa kalkış hikayesi neredeyse ortak.

Büyük felaket, binlerce can kaybı ve devlet-millet el ele yıkıntılar arasında yeşeren umutlar...

Asfuroğlu Grubu Turizm Yatılımları CEO'su Sabiha Asfuroğlu Abbasoğlu, bu süreci Ensonhaber'e anlattı.

"HAYATLARIMIZ DEPREMDEN ÖNCE VE SONRA İKİYE AYRILDI"

Hatay'da felaketi yaşayan herkesin hayatının depremden önce ve depremden sonra diye ikiye ayrıldığını söyleyen Abbasoğlu, şunları söyledi:

"6 Şubat 2023’ten bugüne çok şey değişti. Kiminle konuşsanız size aynı cümleleri kuracaktır. Yani hepimizin hayatları ‘depremden önce’ ve ‘depremden sonra’ diye ikiye ayrılıyor. Ve deprem bizi her anlamda, çok şekilde değiştirdi. Ruhen, manen, hayata bakış… her şeyimiz çok değişti ama çok daha güçlü bir toplum göreceksiniz şu an, çok daha umutlu bir toplum göreceksiniz.

Geçen hafta tekrar bir tepeden şehre baktığımızda, binaları gördüğümüzde tekrar hayatın başladığını görmek kadar umut veren, mutluluk veren gerçekten hiçbir şey olamaz.

Çünkü çok zor bir süreçten geçtik, yani hiçti 6 Şubat 2023, hepimiz bir hiçlikten bugüne geldik ve ben kendi memleketimle, kendi insanımla gurur duyuyorum. Çünkü biz hiç vazgeçmedik, hiç terk etmedik ilk günden bugüne kadar. Şu arkada gördüğünüz otoparkta çok uzun süre yaşadık.

"BU ŞEHRİ TERK ETMEYİ BİR GÜN BİLE DÜŞÜNMEDİK"

Dediğiniz gibi hep arabada yaşamak, konteynerde yaşamak, aç kalmak, susuz kalmak hepimizin çok yaşadığı ve deneyimlediği bir süreçti ama dediğim gibi hiçbirimiz vazgeçmedik ve bu şehri terk etmeyi bir gün bile düşünmedik.

O günden bu güne kadar, ne yaşarsak yaşayalım biz dedik ki: ‘Bu şehri ayağa kaldırmak için mücadele edeceğiz, mücadele etmeyi de bırakmayacağız.’ Ve bir taşı da biz koyuyor olmaktan dolayı çok mutluyuz.

Yani hani bir 100 sene sonra, 150 sene sonra hiçbirimizin ismi hatırlanmayacak belki ama en azından buranın insanı nasıl şu anda aşağıdaki insanlar bir şeyleri yaşadı, biz de bir şeyleri yaşadık ve hani üstüne koymaya devam ettik, çok umutluyuz biz de şu anda.

"ALLAH DEVLETİMİZDEN RAZI OLSUN"

Çok başarılı görüyoruz, yani gerçekten Allah devletimizden razı olsun, kendi insanımızdan da razı olsun. Çünkü kolektif bir işti, yani hani hem devletin hem buranın halkının birlikte hareket ettiği bir süreçti. Dünyanın neresine giderseniz gidin bu kadar kısa sürede, bu kadar büyük bir yıkımın altından kalkmak kimsenin harcı değil.

Ben size ne kadar anlatsam, sizde görüntüler var, onun içinde yaşamadan… Yani bizim çıplak gözümüzün gördüğüyle kameranın gördüğü bambaşka şeydi, bizim sesimiz de gözümüz de acıyı hissediyordu, o acının içinde yaşıyorduk.

Şu anda hayat tekrar başlıyor, bundan güzel bir şey olabilir mi?  Bizim geçen haftadan beri hepimizin gözleri yaşarıyor mutluluktan. Daha önce hep bir üzüntülü sürecimiz vardı ama biz o üzüntüye rağmen inatla devam ettik, umutla inat etmeye devam ettik.

Ve şu anda tekrar hayatın başlayacağını reel olarak görmek de bence bütün insanlara örnek olmalı. Bazen şeyi düşünüyoruz, çok ufak şeylere depremden önce üzülüyormuşuz. Ama şu anda biz, insani olarak çok zor şartlardan bugüne geldiğimiz için, çok gurur duyuyorum. Allah vazgeçmeden çalışmaya devam eden herkesten razı olsun, hem devletimizden hem de kendi memleketimizin insanlarından.

"KONYA BELEDİYESİ'NDEN AYLARCA EKMEK ALDIK"

Deprem süreci çok başka bir şey oldu yani manevi olarak hayatınıza giren ve çıkan insanlar süreciydi. Şimdi hep diyorum ya bu sizin, deprem olması sizin ne olduğunun hiçbir önemini şey yaptırmıyor… Şimdi bütün her yer yıkılmış, şu gördüğünüz bütün alan ciddi anlamda dekorasyon hasarı almıştı ve biz içeriye statik kontroller yapılmadığı için giremiyorduk.

Biz bir ay sonra, statikçimiz Bület Bey geldikten sonra ve binayı bir aylık test sürecine soktuktan sonra biz içeri girebildik. Fakat içeride ne mutfak ne yiyecek, hiçbir şey yoktu.

Bir tek birkaç çuval, yakınlarda olan kuru bakliyat çıkarabilmiştik ve bu otopark alanında bir ateş yakıp işte günde bir öğün onu yiyorduk, bir öğün de peynir bulup peynir yiyorduk. Ama çok tuhaf bir süreçti. O kadar ciddi bir açlık vardı ki gidip dışarıdan çorba almak bile bazen insanın canını acıtıyordu. Fakat ekmeksiz duramadığımız için ekmek alıyorduk.

Konya Belediyesi de sağ olsun, gittiğim her yerde de anlatıyorum, tanımıyorum fakat o kadar büyük bir yardımlaşma süreciydi ki bu, aslında ne kadar büyük bir ülke olduğumuzu, ne kadar aslında birbirine bağlı bir toplum olduğumuzu bir kere daha, gördük ve bu bağlılığımızdan dolayı da ‘İyi ki Türküz’, ‘İyi ki bu ülkeye aitiz’ diye insan gerçekten bunu hep içinden geçiriyor ve haykırmak istiyor.

"BU ŞEHRE YARDIM EDEN HERKESTEN ALLAH RAZI OLSUN"

Biz Konya Belediyesi'nden aylarca yemek aldık. Evet, bir kazanda yemek pişiriyorduk, biz bir öğün yemek yiyorduk ama ekmeksiz yapamadığımız için ekmeği onlardan alıyorduk. Sağ olsunlar. Bu çok büyük bir el ele tutuşup birbirine destek olma günüydü. O yüzden bu şehre gelen, sizler gibi de katkı sağlayan, bu şehre yani kendince kim, hani, kendi imkanınca yardım ettiyse gerçekten Allah hepsinden razı olsun.

"ARTIK AYAĞA KALKTIK, ŞEHRİMİZE GELİN"

Çok zor bir süreçti ama şimdi tekrar biz onları memleketimize bekliyoruz. Biz ayağa kalkmaya çalışıyoruz. Yani en büyüğümüzden en küçüğümüze kadar, en yaşlısından en gencine kadar, tekrar dediğim gibi, pes etmeden devam etmeye çalışıyoruz. Lütfen memleketimize gelin. Biz yardım sürecini geçtik. Artık şehri normalleştirmemiz lazım. Yani eskisi gibi şehirde yemek yemeye, gastronomisine, arkeolojisine, çok kültürlülüğüne bekliyoruz; lütfen şehrimize gelin.

"GEZİP GÖRÜLECEK, YEMEK YENECEK YERLER VAR"

Oturdu, tabii ki. Yani şöyle söyleyeyim, mesela daha restoranların olduğu caddeler vardı, sizin alışık olduğunuz, belki onlar o caddede şu an yok ama şehrin farklı noktalarında varlar. Şehrin atıyorum, kuzeyinde değil de güneyindeler, doğusunda değil de batısındalar. Ama hala şu anda buradalar ve varlar. O yüzden daha önce bilmem ne dönercisine gidiyorsanız onu yine bulabiliyorsunuzbya da künefecisine gidiyorsanız onu bulabiliyorsunuz.

Hala şu anda aşağıda Arkeoloji Müzesi var, Saint Pierre Kilisesi var, Saint Simone Manastırı var, Vakıflı Ermeni Köyü var, Katolik kilisesi açıldı, Habib-i Neccar Cami açıldı, sizin gezip göreceğiniz Titus Tüneli var, hala gezip göreceğiniz, yemek yiyeceğiniz yerler var. Bizler buradayız. Yani hani, hep birlikte konuşalım eski günleri de yad edelim. O yüzden lütfen şehrimize gelin.

"HİÇ PES ETMEDEN DEVAM EDİYORUZ"

Eminim, ben çok inanıyorum. Yani, gerçekten çok ciddi bir, dediğim gibi, bir umut inadımız vardı ve onu sürdürmeye devam ediyoruz, hiç pes etmeden devam ettik ve bu şekilde devam edeceğiz. Çünkü, yoktan biz var olduk tekrar. Hiç pes etmeden, yani hani en kötü zamanlarda, ilk bir ay sonunda…

Tabii ki hepimizin ailesinde, çevresinde çok ciddi kayıplar oldu ve bu sadece bir ölüm değildi aslında. Sizin hem geçmişinizi hem hayallerinizi hem umutlarını kaybettiğiniz bir dönemdi.

Ama biz, dediğim gibi, o ilk bir ay sonra diyebilirim, o şoku atlattıktan sonra dedik ki: ‘Evet bizim ayağa kalkmamız lazım, bizim bu şehirdeki ateşi yakmamız lazım’ ve öyle çalışmaya başladık zaten. O yüzden pes etmiyoruz, hala devam ediyoruz.

Her gün daha iyiye giden bir dönemimiz oluyor, tabii ki iniş-çıkışlarımız oluyor, daha umutsuzluğa düştüğümüz zaman oluyor ama dediğim gibi, bir şekilde devam ediyoruz. Ama en önemlisi biz bir şekilde birbirimize tutunmaktan hiçbir zaman vazgeçmiyoruz. Ve en kıymetlisi de bu herhalde."